Aandoening

door | aug 29, 2025 | Bezieling

‘Eén op de acht mensen ter wereld heeft last van een psychische aandoening’. Laten we ons eens richten op het woord ‘aandoening’; zowel fysiek als psychisch. Aan-doening. Wat is je ‘aangedaan‘? Wat is er voor iets op je ‘gedaan’? Zou je je ook niet weer kunnen ‘ontdoen’? Om ervan af te komen, wordt bijna standaard de oplossing gezocht van buitenaf. Je kreeg het, en nu moet ook iets externs ervoor zorgen dat het weer weggaat.

Hoeveel machteloosheid zit hierin..?

Er is wetenschappelijk bewezen dat we de informatie, het wel en wee, van tot wel 7 generaties terug in ons dragen. Ons DNA bevat zelfs het ultieme ‘oer’. Op het moment dat ons bewustzijn incarneert in de goddelijke vonk van de samensmelting van eicel en zaadcel, nemen we de energetische informatie binnen die hele poel van informatie tot ons. Ook datgene wat nog onopgelost is gebleven vormt het mens dat ontstaat. Er is een genetisch geheugen en er ontstaat een aangeleerd geheugen, op basis van wat voorgaande ervaringen gebracht hebben en wat er beschikbaar is uit het genetische geheugen. Junk-DNA? De kans is het grootst dat hier een volwaardige intelligentie in bestaat, die voorbij gaat aan onze menselijke capaciteit om dit te interpreteren. Op het niveau van de ziel betreft het incarneren in een lichaam -met een menselijk woord dat nooit de werkelijke lading kan dekken- een keuze. Het is quantumfysisch simpelweg ‘het meest logische heli-platform’. Leven als mens betekent groei, ervaring, ontwikkeling. Alles groeit en is altijd in beweging. Zo niet, dan gaat het dood. Als we vervolgens op dit aardoppervlak opgroeien en de imprints ontvangen die passen bij die volledige energetische lading, zijn we vervolgens -hulpeloos als baby’s, vaak- van de nare stukken geneigd te denken: ‘Ik krijg dit terwijl ik het niet wil. Het wordt me aangedaan!’ We willen graag shinen in onze kwaliteiten, niet de bagger! Vervolgens gaan we stad en land aflopen om die hulp te ontvangen die we zoeken, om ons uit het lijden van de aandoening te verlossen. Als we daar überhaupt toe in staat zijn, want er zijn ook genoeg (geestes)ziekten waarbij dit niet eens tot de mogelijkheden behoort. Het is onze mind, paradoxaal genoeg datgene wat veel van ons mensen tot slimme, vindingrijke, succesvolle wezens maakt, die ons in samenwerking met onze hersenen vervolgens tot pijnvermijdend, korte-termijn-genotzoekend gedrag aanstuurt. We willen het lijden niet en lange, moeilijke trajecten doen we vaak pas als het noodzaak wordt. Leven of dood.

De strategieën die we opbouwen om om te gaan met hoe het leven zich aandient, laten ons in feite verder afdwalen van het pad van de ziel.
(dat doet dus ook de spirituele opvatting dat alles gaat zoals het zou moeten gaan, teniet. Inderdaad.) Wat als.. het toch anders blijkt te zijn?

Het hele lichaam bevat informatiedragende stromen en signaalcellen bevat. Het ‘weet’ exact wat er ooit gebeurd is, wat er nu gebeurt, slaat continue informatie op. Dit is medische wetenschap. In het onderbewuste wordt alles geregistreerd; the body keeps the score. Vanuit deze diepgelegen fysieke reacties wordt vervolgens de mind beïnvloed. Niet alleen de hersenen maken de gedachten; de hersenen geven een vertaalslag in gedachten van dat wat vanuit het lichaam doorgegeven wordt! Tussen lichaam en geest (mijn voorkeur gaat uit naar de noemer mind in plaats van geest, omdat de geest iets veel ruimers is dan alleen de mind. Het ego is overigens deel van de mind) bestaat tweerichtingsverkeer. Ze beïnvloeden elkaar. Hoe kan welke partij van buitenaf dan ook, nu ooit voor jou ontcijferen wat zich daar in de dieptes van jouw lichaam en geest afspeelt? Welke intelligentie en logica er vooraf is gegaan aan het ontstaan van een klacht of ziekte? Anders dan een of meerdere symptomen bestrijden gebeurt er helaas vaak niet zoveel.. Het lichaam blijft in een modus van ‘willen oplossen’; klachten komen voort uit het feit dat er iets opgelost wil worden. De symptomen van onze ziekte zijn een gevolg. De mind blijft zoeken; het willen be-grijpen kan ons eindeloos bezig houden. We willen iets vastpakken, iets wat ons helpt. Een medicijn. Als deze lagen in ons systeem echter niet gaan samenwerken, komen we hoogstwaarschijnlijk ook niet tot een oplossing. Meer coherentie laten ontstaan vraagt om interoceptie en introspectie. Oftewel: om écht contact te gaan maken met wat er in je leeft. Naar binnen kijken, luisteren, opnieuw leren voelen. Daarvoor dient er opnieuw toegang gevonden te worden tot ‘het voelende’. Dat is vaak afgesloten geraakt door overlevingsstrategieën. Intuïtie te laten groeien door zintuiglijke informatie belangrijker te maken dan wat je mind roept. Het onbewuste bewust maken. De enige die dit kan ont-dekken, ben je zelf, met behulp van mensen die belichaamd zijn in deze wijsheid.

Als we niet leren luisteren naar de fluisteringen van ons lichaam, gaat het uiteindelijk schreeuwen.

Stel dat we, getroffen door iets dat een aandoening genoemd wordt, radicaal beginnen met zeggen: ‘mij wordt niets aangedaan. In een bepaald licht doe ik dit mezelf aan. Wat er hier en nu gebeurt met mij, waar ik last van heb, ben ik daarom bereid om aan te nemen als ‘eigenaar’. Niet als slachtoffer. Waar ik last van heb is er niet voor niets; blijkbaar leefde er iets in mijn onderbewuste dat inmiddels dringend om mijn aandacht vraagt. Iets wat ik eerder niet gehoord heb, of niet heb willen opmerken’. Zo ontstaat er bewustzijn wat ruimer is dan wat het was, een bewustzijn dat kan reiken voorbij de stukken die aan het gillen zijn uit oneerlijkheid, machteloosheid, schuld of schaamte. Er ontstaat een bewustzijn vanuit het niveau van de ziel. Het ‘weten’ wat hierbij hoort, is dat we er niet vanaf hebben te bewegen, maar juist er naartoe. Zielsenergie zoekt naar diepere incarnatie, verder bewegen in het lichaam, door de weerstanden die zich in het lichaam ophouden. Karmisch (uit vorige levens voortkomend), voorouderlijk of uit de jeugd voortkomend. Verdere verwezenlijking, zodat energie weer gaat stromen. Wat zou er dan gebeuren..?

Naar de aandoening toé bewegend: een de-pressie? Wat wordt er onder-drukt? Chronische ontsteking? Wat is daar ont-stoken? In die dieptes bevinden zich pijnstukken; rondom pijnstukken worden strategieën opgebouwd; strategieën proberen te zorgen dat we er niet nogmaals in terecht zullen komen. De mind is in staat ervoor te zorgen dat we hier ver van afdwalen, zo ver dat we de energetische stagneringen wederom blijven mijden in dit leven. Met het overstijgende zielsbewustzijn wordt het mogelijk om meesterschap te nemen over het organisme dat we zijn. Vanaf dat punt willen we niet langer puur pijnvermijdende, genotzoekende wezens zijn die grotendeels gedissocieerd door het leven bewegen. Het wordt mogelijk om naar de pijn toe te bewegen; toe te laten wat zich daar in fight- of freeze mode aan het ophouden is, doorvoelen en ontladen, op die manier dat tot op het niveau van cellen en dna een wezenlijke verandering plaatsvindt. Verandering tot in je DNA, kán. De universele intelligentie die er bestaat in de ware aard, de natuur, de essentie, reikt oneindig verder dan wat we kunnen bedenken als mensheid. Wellicht leidt je helingswerk niet tot de uitkomst zoals die vanuit de mind bedacht was, maar komt er iets uit voort met een heel andere betekenis. Mensen die je nodig hebt voor ware heling zijn niet de mensen met tijdtekort die pillen voorschrijven, alleen praattherapie bieden of slechts één programma teachen als de waarheid. Het zijn de mensen die de belichaamde ervaring van heling zijn geworden. Met een voelbaar bezield bewustzijn, wat de bokkensprongen van de menselijke mind dieper kan doorzien. Waar contact bestaat met het hele systeem, waarbij het lichaam eigenlijk slechts een voertuig is, want de geest, ziel, Spirit, reikt verder dan dat. Het energieveld wat ze zijn bevat de informatie die nodig is om pijn of lijden te transformeren en een vertaalslag te maken voor de mind. Bij te dragen aan de reset, in plaats van de reset te geven. Het veld van de ene persoon faciliteert het veld van de ander.

Want we kunnen een aandoening niet oplossen op hetzelfde niveau als waarop het gecreëerd is.

Bewustzijn heeft de eigenschap om energie te sturen. Hoe ruimer ons ‘bewuste’ bewustzijn wordt, des te krachtiger gaan we het energieveld dat we zijn, ownen. In essentie zijn we al heel, alles wat we nodig hebben is er al. We zijn als mens vaak gewoon te ingewikkeld geraakt totdat er iets blokkeerde. Het vergt moed, discipline en overgave aan het proces, maar door zielsbewustzijn worden we hierin gedragen en begeleid. Herinnerd; ‘ohja, dit was eigenlijk de bedoeling. Dit is de weg. Mijn weg. Om ons zo te kunnen ont-doen van het gevolg van de omstandigheden waardoor we connectie verloren. Regie nemen, in plaats van dat iets regie voert over ons en we daar onze kracht en macht nog aan weggeven. Intuïtief leven.

Dit was, is, mijn weg. Het veld dat ik nu inneem, het bewustzijn dat ik ben. Het filter waardoor ik de wereld nu zie. Mijn waarheid, en ik verkondig niet dé waarheid in pacht te hebben. Als deze woorden resoneren op een manier dat het (bijna..) aantrekkelijk is in plaats van belachelijk, dan ben jij er misschien ook klaar voor. Om werkelijk te kunnen gaan samenwerken met jouw lichaam, mind en geest. Terugwerken. Ont-doen. Heel worden.

Liefs, Eva

Ander licht

door | mei 26, 2025 | Bezieling

Het is misschien moeilijk te geloven, maar ik ben in een staat van zijn geweest waarin ik liever niet meer leefde dan wel. Niet dat ik moedwillig een einde zou maken aan het leven, maar wel in een gedachtengoed en energiepeil wat vooral bezig was met overleven. Alles al snel te zwaar. Alles al snel te veel. Fysieke problemen. Vaak ziek. Somberheid. Doen alsof. Hard werken, maar waarvoor eigenlijk? Om er voor anderen te zijn en te laten zien dat ik ‘t kon, hoewel dit toen nog vrij onbewust in me leefde. Ik deed wel wat therapieën, cursussen en retraites en alles bracht me iets. Ik kon de klokken horen luiden, maar ik wist niet waar de klepel hing, zou je kunnen zeggen. Maar echt iets veranderen, dat niet. Voor de buitenwereld was er niet zoveel zichtbaar; ik functioneerde gewoon, en best wel succesvol ook. Kon lol maken, leuke dingen doen. Relatie, trouwen, alles.

In de onderstroom was het mat. Misschien zelfs uitgedoofd, of hooguit een waakvlammetje..

Heel kort door de bocht: het enige wat ervoor nodig was me van de problemen met mezelf te verlossen, was wakker te worden in een nieuw bewustzijn. Noem het mijn ziel, zielsbewustzijn, hogere Zelf.. het maakt niet uit. Maar het diende zich aan en was ruimer, lichter en wijzer dan wat ik daarvoor was. Vanuit daar kon ik terwijl ik gewoon Eva was, ook deze Eva aanschouwen. Voelen als mens en een helderweten hebben over wat ik te doen had, tegelijkertijd. Hoewel soms verwarrend omdat deze staat van zijn een hoop shifts met zich meebrengt, gaf dit de draagkracht om mezelf als de persoon die ik was, te gaan toe-eigenen. ‘Ownen’. In te zien dat mijn hele realiteit het gevolg was van mijn eigen doen en laten. Ik ben mijn eigen creatie. Mijn realiteit weerspiegelt slechts wat er onopgelost in mijn onderbewuste leeft. Energetisch had ik van alles uitstaan naar andere mensen, het bedrijf wat ik had, familiesystemen en vriendschappen die op oud zeer gebouwd waren. Dieper gelegen angsten vanuit waar dat ontstaan was; programmeringen (patronen) die vanuit daar opgebouwd zijn en alles op z’n plek houden. Een ‘oncomfortabele comfortzone’. Misschien niet zo sprankelend en fijn, maar wel veilig. Daar wist ik tenminste wat ik had. Gewoon maar hetzelfde doen, genoeg geld verdienen en werken tot ik met pensioen kan, af en toe een vakantie (die toch nooit de rust gaf die ik zocht), leuke dingen doen (wat toch nooit écht vervullend was). Het was voornamelijk vermoeiend en onvrij. ‘Bovendien is de wereld ook een verdorven plek’. Au.

Daar zat ik dan. Mijn beschadigde zelf. Niemand zou mij gaan geven wat ik nodig had om eruit te komen. Totdat het licht van mijn zuivere bewustzijn erdoorheen ging schijnen..

Mezelf in het nieuwe licht bij elkaar halend, kwam er besef. Alleen IK kan er iets aan doen. Werkelijke verandering begint BIJ MIJ. IK doe het: de frustratie, verongelijktheid, depressie, manipulatie, woede, agressie, zieligheid. Maar ook de krachtige kanten: sterk zijn, slim zijn, grappig zijn, empathisch zijn; troost en hoop aan anderen bieden. Ik DOE alles zelf! Ook al heb ik altijd gedacht dat het door de ander komt, door de omstandigheden, door toeval; niemand vraagt van mij deze reacties. IK doe ze. Het is mijn eigen systeem, lichaam en geest, waarbinnen deze reacties opgeroepen worden. Dus wat maakt dan, dat dat gebeurt? Wat wordt er eigenlijk geraakt? Wat.. als ik het NIET doe? Kan ik dat?

Daar kwam ik aan op de lagen en thema’s die daar rustig -wie weet al hoe lang, want de ziel kent geen tijd- lagen te wachten totdat ik er wakker voor werd. Het onbewuste en onverwerkte wat er werkelijk toe deed. De hele buitenwereld, mijn omgeving, mijn dagelijkse realiteit.. slechts een weerspiegeling van wat daar in de schaduw lag. Het leed van ooit. Wat me hopeloos maakte, leeg, daar waar ik vergeten was wat liefde was. Zie me, hoor me, help me: ik lijd. Vertellen wat er allemaal aan de hand was, de ander onbewust proberen mee te nemen in mijn verhaal, te overtuigen van de zwaarte van mijn onmacht. En daarbij het gedrag wat ik mezelf onbewust toestond omdat het mijn schaduw was, afwijzen bij anderen. Projectie pur sang. In werkelijkheid deed ik continue een appèl op mijn omgeving om me te steunen daar waar ik het zelf niet kon. Daar waar innerlijke delen geen draagkracht meer hadden. Bevroren geraakt in de tijd, toen het leven zo pijnlijk was dat ik er wel weg van moést bewegen. Vanuit je lichaam in je hoofd gaan zitten. Met deze delen werken zonder het licht van mijn zielsbewustzijn maakte gewoonweg dat de toegang hiertoe juist verder afgesloten raakte. Ga iemand die alles oplost met een overbelaste mind (lees: controledrang) en diepe zelfafwijzing even cognitieve therapie geven. Wat denk je zelf? De constructen die opgebouwd waren vanuit overlevingsmodus, versterkten alleen maar!

Hoe kon ik liefde en draagkracht voor mezelf gaan voelen als ik überhaupt nauwelijks meer voelde?
Hoe kon ik een kleine Eva in therapie steunen als ik niet meer weet wat liefde is?
Hoe kan ik ontspannen als ik niet doorheb hoe mijn zenuwstelsel ingesteld staat?
Door welke energie ben ik ooit onbewust in beslag genomen in al mijn kwetsbaarheid?

Dat waren de vraagstukken die er werkelijk toe deden- doen. Bij gebrek aan het juiste licht zien we ze gewoon niet. We kunnen er niet naar kijken als we alleen in het donker zitten, of als we er zelf omheen blijven schijnen. Vanuit dit licht wordt het mogelijk om met de juiste begeleiding- de mensen met ruime levenservaring en een opgeruimd, doorleefd veld van belichaamde wijsheid- er zelf ook voor gaan. Van overleven naar leven. Van verdoofd naar voelen. Van niet-weten naar weten. Van angst naar vertrouwen. Van onvrij naar vrij. Deze weg is niet de makkelijkste weg, ook vraagt onze menselijke ervaring geregeld weer om nieuwe aandacht voor wat er werkelijk in ons leeft. Raken we weer een nieuw thema, een nieuwe laag. Vanuit het licht van de ziel bezien is het de enige weg. Verruimt het wakkere weten meer, dan is er opnieuw iets te doen. Maar het is het allemaal waard.

Wat het voor mij heeft betekend, en nog steeds: ik ervaar meer liefde, ruimte, rust en bestaansrecht dan ooit. Bezieling. Vanuit deze staat van zijn kan ik zoveel meer aan dan ik vroeger kon. Trouw zijn aan wie ik werkelijk ben, me overgeven aan het plan voor dit leven, voordat het ingewikkeld raakte door opgroeien, opgevoed raken en gestuurd worden. Kan ik voelen wat waarheid is en wat niet en luisteren naar mijn innerlijke kompas. En mijn waarheid spreken, ook al is dat soms ongemakkelijk. Ik weet nu dondersgoed hoe het is om de ongemakkelijke persoon te zijn. Die waar argwanend naar gekeken wordt. Fine. Het leven wat je gecreëerd hebt is er altijd om je opnieuw in contact te brengen met datgene waarmee het ooit verbroken is. Want vanuit de dualiteit.. willen we altijd terug bewegen naar eenheid. Daar waar we heel zijn. Het kunnen ervaren van polariteiten in een menselijk bestaan is vanuit de Ziel bezien een voorrecht. Alle vormen van ongemak – de ‘negatieve’ staten van zijn- geven een spanningsopbouw die ontladen kan worden en geïntegreerd, als we dat echt willen.

Het vraagt moed, begeleiding en een innerlijk weten, maar onze pijn doorleven en transformeren tot belichaamde wijsheid is ons hoogste goed.

Onder alle frustratie, boosheid, verongelijktheid, vlakheid, depressie en andere manieren zit het onverwerkte leed van onszelf in dit leven, van onze ouders, voorouders en vorige levens. Opgekropte niet-authentieke energieën die ons in beslag hebben kunnen nemen. Wanneer we wakker kunnen worden en dit kunnen toegeven aan onszelf, onszelf onder ogen kunnen komen, kunnen we gebruik gaan maken van ons hogere bewustzijn. En kunnen we zoveel oplossen als nodig om licht en ruim te leven. Geen spirituele bypass. De enige weg is erdoorheen. Het stond nota bene nog op een tegeltje wat ik al jaren had hangen, die ik ooit kreeg van een oudoom die overleed. Ook die woorden in een ander licht! Van beunen naar steunen. Met geduld, vertrouwen en een ontspannen focus, kwaliteiten van ons hogere, zuiverder bewustzijn. Energie volgt intentie. En met dat lichtere energieveld wat we dan hebben, schijnen we in dat van anderen, waar bewust of onbewust iets wakker wordt. Dat is geen doel, het is slechts een gevolg. Waartegen we kunnen werken, of waarmee we kunnen werken.. de reactie is aan jou. Own it.

Liefs, Eva