Ander licht

door | mei 26, 2025 | Bezieling

Het is misschien moeilijk te geloven, maar ik ben in een staat van zijn geweest waarin ik liever niet meer leefde dan wel. Niet dat ik moedwillig een einde zou maken aan het leven, maar wel in een gedachtengoed en energiepeil wat vooral bezig was met overleven. Alles al snel te zwaar. Alles al snel te veel. Fysieke problemen. Vaak ziek. Somberheid. Doen alsof. Hard werken, maar waarvoor eigenlijk? Om er voor anderen te zijn en te laten zien dat ik ‘t kon, hoewel dit toen nog vrij onbewust in me leefde. Ik deed wel wat therapieën, cursussen en retraites en alles bracht me iets. Ik kon de klokken horen luiden, maar ik wist niet waar de klepel hing, zou je kunnen zeggen. Maar echt iets veranderen, dat niet. Voor de buitenwereld was er niet zoveel zichtbaar; ik functioneerde gewoon, en best wel succesvol ook. Kon lol maken, leuke dingen doen. Relatie, trouwen, alles.

In de onderstroom was het mat. Misschien zelfs uitgedoofd, of hooguit een waakvlammetje..

Heel kort door de bocht: het enige wat ervoor nodig was me van de problemen met mezelf te verlossen, was wakker te worden in een nieuw bewustzijn. Noem het mijn ziel, zielsbewustzijn, hogere Zelf.. het maakt niet uit. Maar het diende zich aan en was ruimer, lichter en wijzer dan wat ik daarvoor was. Vanuit daar kon ik terwijl ik gewoon Eva was, ook deze Eva aanschouwen. Voelen als mens en een helderweten hebben over wat ik te doen had, tegelijkertijd. Hoewel soms verwarrend omdat deze staat van zijn een hoop shifts met zich meebrengt, gaf dit de draagkracht om mezelf als de persoon die ik was, te gaan toe-eigenen. ‘Ownen’. In te zien dat mijn hele realiteit het gevolg was van mijn eigen doen en laten. Ik ben mijn eigen creatie. Mijn realiteit weerspiegelt slechts wat er onopgelost in mijn onderbewuste leeft. Energetisch had ik van alles uitstaan naar andere mensen, het bedrijf wat ik had, familiesystemen en vriendschappen die op oud zeer gebouwd waren. Dieper gelegen angsten vanuit waar dat ontstaan was; programmeringen (patronen) die vanuit daar opgebouwd zijn en alles op z’n plek houden. Een ‘oncomfortabele comfortzone’. Misschien niet zo sprankelend en fijn, maar wel veilig. Daar wist ik tenminste wat ik had. Gewoon maar hetzelfde doen, genoeg geld verdienen en werken tot ik met pensioen kan, af en toe een vakantie (die toch nooit de rust gaf die ik zocht), leuke dingen doen (wat toch nooit écht vervullend was). Het was voornamelijk vermoeiend en onvrij. ‘Bovendien is de wereld ook een verdorven plek’. Au.

Daar zat ik dan. Mijn beschadigde zelf. Niemand zou mij gaan geven wat ik nodig had om eruit te komen. Totdat het licht van mijn zuivere bewustzijn erdoorheen ging schijnen..

Mezelf in het nieuwe licht bij elkaar halend, kwam er besef. Alleen IK kan er iets aan doen. Werkelijke verandering begint BIJ MIJ. IK doe het: de frustratie, verongelijktheid, depressie, manipulatie, woede, agressie, zieligheid. Maar ook de krachtige kanten: sterk zijn, slim zijn, grappig zijn, empathisch zijn; troost en hoop aan anderen bieden. Ik DOE alles zelf! Ook al heb ik altijd gedacht dat het door de ander komt, door de omstandigheden, door toeval; niemand vraagt van mij deze reacties. IK doe ze. Het is mijn eigen systeem, lichaam en geest, waarbinnen deze reacties opgeroepen worden. Dus wat maakt dan, dat dat gebeurt? Wat wordt er eigenlijk geraakt? Wat.. als ik het NIET doe? Kan ik dat?

Daar kwam ik aan op de lagen en thema’s die daar rustig -wie weet al hoe lang, want de ziel kent geen tijd- lagen te wachten totdat ik er wakker voor werd. Het onbewuste en onverwerkte wat er werkelijk toe deed. De hele buitenwereld, mijn omgeving, mijn dagelijkse realiteit.. slechts een weerspiegeling van wat daar in de schaduw lag. Het leed van ooit. Wat me hopeloos maakte, leeg, daar waar ik vergeten was wat liefde was. Zie me, hoor me, help me: ik lijd. Vertellen wat er allemaal aan de hand was, de ander onbewust proberen mee te nemen in mijn verhaal, te overtuigen van de zwaarte van mijn onmacht. En daarbij het gedrag wat ik mezelf onbewust toestond omdat het mijn schaduw was, afwijzen bij anderen. Projectie pur sang. In werkelijkheid deed ik continue een appèl op mijn omgeving om me te steunen daar waar ik het zelf niet kon. Daar waar innerlijke delen geen draagkracht meer hadden. Bevroren geraakt in de tijd, toen het leven zo pijnlijk was dat ik er wel weg van moést bewegen. Vanuit je lichaam in je hoofd gaan zitten. Met deze delen werken zonder het licht van mijn zielsbewustzijn maakte gewoonweg dat de toegang hiertoe juist verder afgesloten raakte. Ga iemand die alles oplost met een overbelaste mind (lees: controledrang) en diepe zelfafwijzing even cognitieve therapie geven. Wat denk je zelf? De constructen die opgebouwd waren vanuit overlevingsmodus, versterkten alleen maar!

Hoe kon ik liefde en draagkracht voor mezelf gaan voelen als ik überhaupt nauwelijks meer voelde?
Hoe kon ik een kleine Eva in therapie steunen als ik niet meer weet wat liefde is?
Hoe kan ik ontspannen als ik niet doorheb hoe mijn zenuwstelsel ingesteld staat?
Door welke energie ben ik ooit onbewust in beslag genomen in al mijn kwetsbaarheid?

Dat waren de vraagstukken die er werkelijk toe deden- doen. Bij gebrek aan het juiste licht zien we ze gewoon niet. We kunnen er niet naar kijken als we alleen in het donker zitten, of als we er zelf omheen blijven schijnen. Vanuit dit licht wordt het mogelijk om met de juiste begeleiding- de mensen met ruime levenservaring en een opgeruimd, doorleefd veld van belichaamde wijsheid- er zelf ook voor gaan. Van overleven naar leven. Van verdoofd naar voelen. Van niet-weten naar weten. Van angst naar vertrouwen. Van onvrij naar vrij. Deze weg is niet de makkelijkste weg, ook vraagt onze menselijke ervaring geregeld weer om nieuwe aandacht voor wat er werkelijk in ons leeft. Raken we weer een nieuw thema, een nieuwe laag. Vanuit het licht van de ziel bezien is het de enige weg. Verruimt het wakkere weten meer, dan is er opnieuw iets te doen. Maar het is het allemaal waard.

Wat het voor mij heeft betekend, en nog steeds: ik ervaar meer liefde, ruimte, rust en bestaansrecht dan ooit. Bezieling. Vanuit deze staat van zijn kan ik zoveel meer aan dan ik vroeger kon. Trouw zijn aan wie ik werkelijk ben, me overgeven aan het plan voor dit leven, voordat het ingewikkeld raakte door opgroeien, opgevoed raken en gestuurd worden. Kan ik voelen wat waarheid is en wat niet en luisteren naar mijn innerlijke kompas. En mijn waarheid spreken, ook al is dat soms ongemakkelijk. Ik weet nu dondersgoed hoe het is om de ongemakkelijke persoon te zijn. Die waar argwanend naar gekeken wordt. Fine. Het leven wat je gecreëerd hebt is er altijd om je opnieuw in contact te brengen met datgene waarmee het ooit verbroken is. Want vanuit de dualiteit.. willen we altijd terug bewegen naar eenheid. Daar waar we heel zijn. Het kunnen ervaren van polariteiten in een menselijk bestaan is vanuit de Ziel bezien een voorrecht. Alle vormen van ongemak – de ‘negatieve’ staten van zijn- geven een spanningsopbouw die ontladen kan worden en geïntegreerd, als we dat echt willen.

Het vraagt moed, begeleiding en een innerlijk weten, maar onze pijn doorleven en transformeren tot belichaamde wijsheid is ons hoogste goed.

Onder alle frustratie, boosheid, verongelijktheid, vlakheid, depressie en andere manieren zit het onverwerkte leed van onszelf in dit leven, van onze ouders, voorouders en vorige levens. Opgekropte niet-authentieke energieën die ons in beslag hebben kunnen nemen. Wanneer we wakker kunnen worden en dit kunnen toegeven aan onszelf, onszelf onder ogen kunnen komen, kunnen we gebruik gaan maken van ons hogere bewustzijn. En kunnen we zoveel oplossen als nodig om licht en ruim te leven. Geen spirituele bypass. De enige weg is erdoorheen. Het stond nota bene nog op een tegeltje wat ik al jaren had hangen, die ik ooit kreeg van een oudoom die overleed. Ook die woorden in een ander licht! Van beunen naar steunen. Met geduld, vertrouwen en een ontspannen focus, kwaliteiten van ons hogere, zuiverder bewustzijn. Energie volgt intentie. En met dat lichtere energieveld wat we dan hebben, schijnen we in dat van anderen, waar bewust of onbewust iets wakker wordt. Dat is geen doel, het is slechts een gevolg. Waartegen we kunnen werken, of waarmee we kunnen werken.. de reactie is aan jou. Own it.

Liefs, Eva

Ontwaken

door | mei 26, 2025 | Bezieling

Ontwaak voor jezelf- wat is dat, ontwaken?

Alsof je wakker wordt? Zo ongeveer! Voor ieder die ’t ervaart is het uniek, maar toch is de strekking redelijk hetzelfde: het bewustzijn dat we zijn, expandeert bewust. Ons bewustzijn als mens groeit en is continue in beweging terwijl we ons vormen, maar bij ontwaken ontstaat er ineens bewustzijn van een nieuw bewustzijn, waarin het oude al geïntegreerd bleek. Het was er al, maar onbewust, en het geeft een enorme shift in je verwezenlijking als mens. De ‘receptoren voor ontvangst’ deden een upgrade.

Voor mij -ik deel veel over mijn eigen proces, omdat ik daarbinnen ook het ‘lijdende voorwerp’ ben en de ervaring opdoe- betekende het dat ik mezelf in hele korte tijd in een heel ander licht zag. Er kwam informatie binnen op verschillende lagen: fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel. Puzzelstukjes van een puzzel waarvan ik eerder niet bewust was dat deze in de maak was, vielen in elkaar. Het niveau van beschouwing veranderde en daarbinnen waren naast de gedachten, meningen, oordelen en overtuigingen die normaal waren van mezelf, ook iets nieuws. Er was ruimte met een bepaalde zuiverheid. Een zuiverheid die ziet, weet en ervaart, maar niet vindt, denkt of reactief is. Het IS. Ineens zag ik mezelf op het podium van mijn leven, zowel erin zijnde als vanaf een afstandje. Tegelijkertijd. Ik zag waar ik mezelf teveel vasthield, waar ik mezelf teveel weggaf of energie had uitstaan. En ook waar ik mezelf verborgen hield uit angst voor oordeel en afwijzing. Dit bewustzijn voelde (voelt) als een veel ruimere plek, zowel in mijn lichaam maar ook daarbuiten. Een plek waarin heel veel dingen ineens onbelangrijk zijn. Zonder nonchalance, maar vanuit een open ruimte. Juist alles inclusief- alles is tegelijkertijd aanwezig, zonder chaos. Chaos ontstaat slechts als ik me ga identificeren met het deel dat chaos ervaart, me ermee ga bemoeien, erop ga reageren en er vanuit ga handelen.

Omdat dit zó bevrijdend was en ruimte creëerde tussen mijn wezenlijkheid (de Ziel) en alle identificaties waarmee ik me verbond als persoon, vulde deze ruimte zich met oordeelloze liefde. Tranen rolden over mijn wangen en de weken erna nog veel vaker. Het stelde me in staat om echt te gaan veranderen, omdat ik nu besef kreeg van wat me werkelijk in de weg zat om te gaan leven in plaats van de standaard tot dan toe: overleven. Ik kon mezelf onder ogen komen. Zonder enige psychedelica of wat voor middelen dan ook.

De jaren die volgden raakten bezaaid met persoonlijke ontwikkeling. Met ont-wikkeling bedoel ik letterlijk: ont-wikkelen. Afleggen. Een essentiëler, zuiverder Zelf ont-dekken. Die overigens veel wijsheid heeft opgedaan vanuit de persoon die ik zo lang al was geweest. Elke stap tot aan het nu heeft iets gebracht en me gevormd tot zoals ik nu besta. Zelfs de psychologen die toen niet werkten 😉 ‘Oud zeer’ werd ineens onderdeel van de bron van wijsheid. Het hoefde niet meer weg, en daarmee kwam er bestaansrecht voor die ervaringen. Op het niveau van dit bewustzijn zijn labels van ‘goed’ of ‘fout’ afwezig. Dat zijn slechts de polen waarbinnen we bewegen als mens. Alles is ervaring. Vanuit daar kon ik op dit ‘pad van Zelfrealisatie’ ook de moed vinden om die oude pijnen als woede, schaamte, schuld, onmacht en verdriet, -onverwerktheden die ik met me meedroeg en opgeslagen zaten in mijn zenuwstelsel- aan te gaan. Maar hoe dan? Doordat ik ook inzag dat élke trigger in het NU, ontstaat vanuit een beschadiging van ‘ooit’. Met die triggers kon ik dus de diepte in. Wat werkte in alles wat ik uitprobeerde en aan sessies onderging het allerbeste..? Regressie- en reïncarnatietherapie! In de opleiding tot transformatief coach zat een module van regressie- en reïncarnatiewerk en dat gaf al snel enorme inzichten en verlichting. Vervolgens volgde ik een intensive van Maarten Oversier en ontving ik van hem een sessie in de groep. Mijn systeem schudde op haar grondvesten. Naast dat ik ontdekte hoe energie vooruit werkt ontvouwde zich diepe, wezenlijke heling. Hier wilde ik meer van weten.

Er volgde een verdiepingsjaar in energetisch werken en daarna de SRN: School voor Regressie- Reïncarnatietherapie Nederland. Ik voelde me als een vis in het water; alles klopte. Naast alle therapeutische aspecten gaat het ook om universele wetten van ons bestaan én gezond verstand. Veel van het leven en de blik van mensen op de werkelijkheid, is ver, ver afgeraakt van gezond verstand. Als kind opgroeien in de wereld kan een reis vol onbegrip, onmacht en verlies van het Zelf betekenen. Mensen zijn een kei in ‘rechtlullen’ wat krom is. Het: ‘zo is het nou eenmaal’ is dodelijk voor een lichte geest die weet wat (on)rechtvaardigheid is. In dit beroep moeten technieken natuurlijk beoefend blijven worden en verder verfijnd raken door ervaring, maar energetisch afgestemd zijn en voor de ander het veld van transformatie zijn bleek een gave te zijn. Het hele ontwaken bracht me in contact met diepere vaardigheden en zoveel inzicht. Alles wat we meemaken draagt bij aan exact dat wat we nu zijn. Niets was voor niets. Toeval bestaat niet; alleen maar een ‘valt toe’. Alles heeft een eigen timing. Energetisch bestaat geen tijd of ruimte en alles is al aanwezig. En: gewoon mens-zijn is er ook nog! Zoals er voor mij de personen waren die ik nodig had, kan ik nu meekijken bij anderen wat er op dit moment ‘klaarligt’. Wat er zich aan het aandienen is in het bewustzijn, of vanuit het onderbewuste. Zoals ik zelf ook mijn gidsen heb gevonden, de mensen die mij aanreikten wat ik nodig had op dat moment. Met de veiligheid om het aan te gaan en zicht op de balans tussen kwetsbaar zijn en draagkracht. Bewust dieper bezielen.

Liefs, Eva